Ντεσεβό: Το γνωρίζεις, ακόμη κι αν δεν ασχολείσαι με αυτοκίνητα, τα οποία θεωρείς ότι είναι απλώς εργαλεία που μας μετακινούν – λανθασμένα κατά την άποψή μου, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση… Και το γνωρίζεις επειδή το Citroen 2CV είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πλέον θρυλικά μοντέλα στην ιστορία της αυτοκίνησης.
Σχεδιαστικά, οι πιο ευγενικοί θα το αποκαλέσουν «ιδιαίτερο», αποφεύγοντας τον χαρακτηρισμό «άσχημο» που του προσέδιδαν οι περισσότεροι στην εποχή του. Ήταν επίσης απελπιστικά αργό στην οδήγηση και έγερνε στις στροφές τόσο πολύ που θύμιζε μπαλαρίνα έτοιμη να αρχίσει τις πιρουέτες με το ένα πόδι στον αέρα. Κι όμως, το 2CV είχε χαρακτήρα και δυνατότητες που παραμένουν μοναδικές ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα!
Παρότι ξεκίνησε την καριέρα του μεταπολεμικά, το 1948, η ιστορία του ξεκινά πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συγκεκριμένα, το 1936 ο τότε διευθυντής της Citroen, Pierre-Jules Boulanger, οραματίστηκε ένα πολύ μικρό αυτοκίνητο και ξεκίνησε να το σχεδιάζει με την ομάδα μηχανικών του André Lefebvre. Ο στόχος ήταν συγκεκριμένος: το TPV (Très Petite Voiture) έπρεπε να είναι ένα προσιτό αυτοκίνητο που να μπορεί να κουβαλήσει με ταχύτητα 60 km/h τέσσερα άτομα και 50 κιλά πατάτες –μη ρωτάτε γιατί, οι Γάλλοι ήταν πάντα περίεργοι– ή να μπορεί να μεταφέρει σε οργωμένο χωράφι μια καρτέλα αυγά, χωρίς να σπάσει ούτε ένα. Και επειδή το βάρος έπρεπε να διατηρηθεί πολύ χαμηλά, άρχισαν τη δίαιτα πετώντας οτιδήποτε –νόμιζαν ότι– περίσσευε, ακόμη και τον έναν από τους εμπρός προβολείς. Ναι, το 2CV ήταν αρχικά μονόφθαλμο!
Τα πρώτα πρωτότυπα ολοκληρώθηκαν το 1937 και δύο χρόνια αργότερα είχαν ετοιμαστεί περίπου 250 αυτοκίνητα προ-παραγωγής για δοκιμές εξέλιξης. Ο πόλεμος όμως πρόλαβε τους Γάλλους και η προγραμματισμένη πρεμιέρα στην έκθεση Παρισιού ματαιώθηκε. Μάλιστα, τα πρωτότυπα κρύφτηκαν και πολλά από αυτά διαλύθηκαν σε ανταλλακτικά, για να μην τα βρει ο εχθρός…
Ο χρόνος και ο πόλεμος πέρασε, η ιδέα όμως έμεινε ζωντανή. Η εξέλιξη του 2CV συνεχίστηκε μεταπολεμικά και στις 7 Οκτωβρίου του 1948, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού, το Citroen 2CV έκανε επίσημο ντεμπούτο προκαλώντας αίσθηση. Ήταν το αυτοκίνητο του λαού ‘a la francaise’ που πρόσφερε ελευθερία. Η απλότητα της κατασκευής του που υποσχόταν αξιοπιστία και το χαμηλό βάρος, η άνεση στην οδήγηση και η πρακτικότητα ήταν χαρακτηριστικά που εκτιμήθηκαν αμέσως. Και όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, εκείνη την εποχή ο χρόνος παράδοσης έφτανε ακόμη και τα 6 χρόνια! Το παράγγελνες δηλαδή εργένης και το παραλάμβανες οικογενειάρχης με δυο παιδιά… Η ειρωνεία είναι πως ο Pierre-Jules Boulanger πέθανε το 1950, πριν απολαύσει την τεράστια επιτυχία που γνώρισε το δημιούργημά του στα χρόνια που ακολούθησαν.
Το 2CV ξεκίνησε την καριέρα του με έναν λιλιπούτειο 2κύλινδρο αερόψυκτο κινητήρα μόλις 375 κυβικών εκατοστών που απέδιδε την δυσθεώρητη ισχύ των… 9 ίππων και ανέπτυσσε τελική ταχύτητα 65 km/h. Μέχρι το τέλος της ζωής του δέχτηκε πολλές αναβαθμίσεις στα μηχανικά μέρη, με το μοτέρ να μεγαλώνει σταδιακά στα 602 κ.εκ..
Πέρα από την εμφάνιση και το ιδιαίτερο ήχο του κινητήρα που θύμιζε… κοκόρι, χαρακτηριστικός ήταν επίσης ο λεβιές του κιβωτίου ψηλά στο ταμπλό και η ανάρτηση με την τεράστια διαδρομή, που επέτρεπε στο αμάξωμα να γέρνει τόσο πολύ που, αν το οδηγούσες νόμιζες πως θα τουμπάρεις στην πρώτη στροφή. Αυτή η ρύθμιση όμως ήταν που εξασφάλιζε εξαιρετική άνεση ακόμη και σε χωματόδρομο. Μην ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60, όπου μεγάλο μέρος του οδικού δικτύου δεν ήταν ακόμη στρωμένο με άσφαλτο.
Παρά τον κάθε άλλο παρά σπορ προσανατολισμό του, το 2CV έλαβε μέρος σε πολλούς αγώνες περιπέτειας όπως εκείνον των 13.500 χιλιομέτρων από το Παρίσι στην Περσέπολη με επιστροφή (1971) και το Raid Afrique των 8.000 χιλιομέτρων που ξεκινούσε από το Αμπιτζάν και έφτανε στην Τυνησία, έχοντας προηγουμένως διασχίσει όλη την έρημο Σαχάρα (1973).
Το 2CV έμεινε στην παραγωγή για 42 ολόκληρα χρόνια με ελάχιστες τρανταχτές αλλαγές αλλά με πολλές ιδιαίτερες εκδόσεις, όπως το τετρακίνητο Sahara του 1960, τα επαγγελματικά camionnette, το Charleston με τη διχρωμία του 1981 και το Dolly του 1985. Η γραμμή παραγωγής στη Γαλλία έκλεισε τον Φεβρουάριο του 1989, αλλά η κατασκευή του συνεχίστηκε για ενάμιση χρόνο ακόμη στην Πορτογαλία. Την Παρασκευή 27 Ιουλίου 1990, στις 4 το μεσημέρι, το τελευταίο 2CV κύλισε τις ρόδες του στο εργοστάσιο στο Mangualde. Η συνολική παραγωγή σε αυτά τα 42 χρόνια ξεπέρασε τα 5 εκατομμύρια οχήματα, εκ των οποίων 3.868.634 επιβατικά και 1.246.335 επαγγελματικά.
Σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα της κουλτούρας και κατ’ επέκταση της αυτοκινητοβιομηχανίας των Γάλλων, αλλά κι ένα από τα πιο θρυλικά μοντέλα στην ιστορία της αυτοκίνησης. Παρά τον Σπαρτιάτικο εξοπλισμό του, είχε τη χάρη ελβετικού σουγιά, αποτελώντας την τρανή απόδειξη του πόσο ευφυής μπορεί να είναι η απλότητα.
Στη διάρκεια της ζωής του μπορεί να μην άλλαξε πολύ σε εμφάνιση, άλλαξε όμως πολλές φορές προσωπικότητα. Από το εργαλείο του εργαζόμενου ή επαγγελματία έγινε το αυτοκίνητο της νέας γενιάς, του ασθενούς φύλλου, του εναλλακτικού, και τέλος του λάτρη των κλασικών. Το 2CV είναι το ασχημόπαπο που μπορεί να μην έγινε κύκνος, αλλά όλοι τελικά λατρέψαμε.
