«Έχουμε ξεφύγει, εντελώς», είναι η φράση που όλο και πιο συχνά συνοδεύει τις καθημερινές αφηγήσεις γνωστών και άγνωστων συμπολιτών μας, για κάποιο ακραίο περιστατικό βίαιης συμπεριφοράς στο δρόμο.
Υπάρχει εξήγηση, σε μια κοινωνία που -ούτως ή άλλως- έχει… ξεφύγει προ πολλού, αυτού του είδους οι συμπεριφορές να εκτονώνονται εκεί όπου ο κάτοικος του Λεκανοπεδίου χάνει, κατά μέσο όρο, σχεδόν ένα πενθήμερο ετησίως, «κολλημένος» στην κίνηση. Στο δρόμο.
Το φαινόμενο, βέβαια, δεν είναι «ελληνικό προνόμιο», κάτι που επιβεβαιώνουν και διεθνείς μελέτες, όπως αυτές του VINCI Autoroutes, που ερευνά τις συμπεριφορές των οδηγών, ανά την Ευρώπη, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να εστιάσουμε στα «εν οίκω» και μακριά από ανόητα στερεότυπα περί «εκρηκτικού μεσογειακού ταπεραμέντου». Βάσει αυτών των μελετών, ένα 57% των Ελλήνων οδηγών παραδέχεται την επιθετική συμπεριφορά του, ενώ ένα 21% ότι έχει… κατέβει από το αυτοκίνητο για καβγά.
Όσοι κυκλοφορούμε καθημερινά στους δρόμους, αντιλαμβανόμαστε ότι τα ποσοστά αυτά -πρακτικά- είναι υψηλότερα και ότι οι… καφρίλες (για να συνεννοηθούμε στη νεοελληνική) παραμονεύουν σε κάθε διασταύρωση. Το ζήτημα είναι πολύ πιο σοβαρό, καθώς υπάρχουν, ειδικά τον τελευταίο χρόνο, ανθρωποκτονίες και βίαιοι τραυματισμοί, στη μέση του δρόμου.
Μπορεί η αυστηροποίηση των ποινών και ο νέος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας, να συμβάλλουν στην αλλαγή του σκηνικού; Ασφαλώς και όχι! Ο νέος ΚΟΚ είναι αμείλικτος (και ορθώς) με τα… αγύριστα κεφάλια, που δε φορούν ζώνη, κράνος, που παίζουν, ενώ οδηγούν, με τα κινητά τους, που παραβιάζουν ερυθρούς σηματοδότες και πιάνουν τιμόνι υπό την επήρεια μέθης. Αλλά ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα, δε μπορεί ποτέ να λυθεί από κώδικες ή από έναν χωροφύλακα σε κάθε αυτοκίνητο…
Θα ήταν ουτοπικό να πιστέψουμε ότι θα εκλείψουν οι αντικοινωνικές συμπεριφορές. Όσο υπάρχουν άνθρωποι, θα υπάρχουν και κάφροι ανάμεσά τους. Από την άλλη, θα ήταν απολύτως δυστοπικό, κυρίως για τα νέα παιδιά που έρχονται, να αφήσουμε το πρόβλημα ανεξέλεγκτο και στη μοίρα του, απλώς να διαιωνίζεται. Η γενικότερη κοινωνική συμπεριφορά των παιδιών εμφορείται πρωτίστως από την οικογένεια και αυτό είναι δύσκολο να ελεγχθεί ποιοτικά, αλλά υπάρχει και η… δεύτερη οικογένεια, το σχολείο, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Η εισαγωγή, με μέθοδο, του μαθήματος της οδηγικής συμπεριφοράς, ως κεφάλαιο της γενικότερης κοινωνικής, δεν είναι ούτε ταμπού, ούτε ιδεοληψία. Όπως -κατά καιρούς- έχουν ισχυριστεί ακόμα και πολιτικοί παράγοντες του τόπου. Είναι μια κατεύθυνση, μια σήμανση, για να σε βοηθήσει να επιλέξεις από μικρή ηλικία το σωστό δρόμο. Εφόσον δεχτούμε ότι όλα είναι δρόμος…
Photo Credits: Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών
