Η Aprilia είναι ένα εμβληματικό μοντέλο στην ιστορία της Lancia. Μπήκε στην παραγωγή το 1937 και χρησιμοποιούσε καινοτόμες μηχανολογικές λύσεις, όπως πάντα ήθελε ο ιδρυτής της ιταλικής μάρκας, Vincenzo Lancia. Ο Lancia επέβλεψε τα πάντα κατά τη διάρκεια της σχεδίασης, της εξέλιξης, αλλά και της οργάνωσης για την παραγωγή της Aprilia. Αποτελούσε την απόλυτη έκφραση της φιλοσοφίας του, αλλά και την παρακαταθήκη του για το μέλλον της μάρκας, αφού έφυγε από τη ζωή στις 15 Φεβρουαρίου του 1937 από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία μόλις 55 χρονών, λίγους μήνες πριν την αποκάλυψη του νέου μοντέλου στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Παρίσι, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς.
Μπορεί να μην πρόλαβε το εμπορικό λανσάρισμα της τελευταίας του δημιουργίας, όμως αναμφίβολα η Lancia Aprilia, το κύκνειο άσμα του Vincenzo Lancia, αποτέλεσε την αυγή μιας νέας εποχής για την εταιρεία, αλλά και έναν από του θεμέλιους λίθους στους οποίους στηρίχθηκε ο μύθος της μάρκας.
Σε τεχνολογικό επίπεδο, η Aprilia αποτελεί ένα από τα πλέον προηγμένα και ταυτόχρονα ραφιναρισμένα σε κάθε επίπεδο αυτοκίνητα όλων των εποχών. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό δείγμα σύνθεσης στυλ, τεχνολογικής καινοτομίας και πολυτέλειας στην ιστορία του αυτοκινήτου. Με αυτοφερόμενο αμάξωμα, έναν συμπαγή κινητήρα διάταξης V, ανεξάρτητη ανάρτηση σε όλους τους τροχούς και εξαιρετική αεροδυναμική απόδοση, ακόμα και η μικρότερη λεπτομέρεια ήταν πολύ σημαντική.
Αεροδυναμική σχεδίαση
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘20, η εφεύρεση των τούνελ αεροδυναμικής έρευνας, επέτρεψε στους σχεδιαστές αυτοκινήτων για πρώτη φορά να αναζητήσουν νέα επίπεδα απόδοσης από τα οχήματα. Στις Η.Π.Α. το “streamline design” εξελισσόταν με ραγδαίους ρυθμούς, αρχικά στα αεροπλάνα, στη συνέχεια στα τρένα και τέλος στα αυτοκίνητα, με τις νέες δημιουργίες να επιτυγχάνουν μεγαλύτερες ταχύτητες, αλλά κυρίως να κάνουν μια πολύ έντονη δήλωση με τη σχεδίαση τους.
Στην Ιταλία το νέο κίνημα έφτασε τη δεκαετία του ‘30 αποτελώντας ένα σύμβολο μοντερνισμού. Η Aprilia αποτελούσε δείγμα αυτής της φιλοσοφίας, αλλά σε αντίθεση με το Αμερικανικό στιλ, ακολουθούσε μια πιο λιτή και εστιασμένη στο σκοπό προσέγγιση. Ο Vincenzo Lancia για το νέο του –και όπως αποδείχθηκε τελευταίο του- δημιούργημα εμπιστεύθηκε τον σχεδιαστή Battista Falchetto, του οποίου είχε λάμψει το ταλέντο κατά τη σχεδίαση της εκθαμβωτικής Lambda. Για την Aprilia επιλέχθηκε μια αισθητικά λιτή προσέγγιση, με καθαρές γραμμές και εστίαση στη βελτίωση της αεροδυναμικής.
Η μάσκα και το παρμπρίζ είχαν ελαφριά κλίση και σε συνδυασμό με το σχήμα «αυγού» -το οποίο εκείνη την εποχή θεωρούνταν η πλέον αποτελεσματική επιλογή από αεροδυναμική άποψη- έδιναν ένα ξεχωριστό χαρακτήρα στο μοντέλο.
Το αεροδυναμικό κάλυμμα του κινητήρα ήταν αποτέλεσμα της εφαρμογής ενός καινοτόμου και εξαιρετικά συμπαγούς τετρακύλινδρου κινητήρα διάταξης V, προπομπού του πρώτου V6 μαζικής παραγωγής που θα παρουσίαζε η μάρκα λίγα χρόνια αργότερα με την Aurelia. Ο κινητήρας ήταν κατασκευασμένος από ελαφρύ κράμα μετάλλου, ενώ χάρη στη μικρή περιεχόμενη γωνία κινούσε τις βαλβίδες μέσω ενός κεντρικού εκκεντροφόρου επικεφαλής.
Με χωρητικότητα μόλις 1.352 κυβικά εκατοστά, απέδιδε 48 ίππους και χάρη στο χαμηλό βάρος που δεν ξεπερνούσε τα 850 κιλά και τον κορυφαίο για την εποχή συντελεστή αεροδυναμικής απόδοσης (0,47), επιτάχυνε την Aprilia μέχρι τα 125 km/h.
Υψηλή ποιότητα και ξεχωριστή αισθητική
Η Aprilia αποτελούσε ένα αυθεντικό δείγμα αριστοκρατικής έκφρασης του Πιεμόντε, όπου όλα τα στοιχεία απέπνεαν ποιότητα και στιλ. Το πιο διάσημο χαρακτηριστικό του μοντέλου αναμφίβολα ήταν οι τέσσερις πόρτες με την απουσία μεσαίας κολώνας, ενώ και οι σύνδεσμοι των θυρών με το αμάξωμα ήταν κρυμμένοι για λόγους αισθητικής, αλλά και αεροδυναμικής απόδοσης.
Στο εσωτερικό. τα εντυπωσιακά όργανα με τα γεωμετρικά μοτίβα ταίριαζαν απόλυτα με το τετράγωνο ρολόι, αλλά και τις πολυτελείς επενδύσεις που κάλυπταν εκτός των άλλων την οροφή και τις πόρτες.
Παρά τον πολυτελή της χαρακτήρα, η Aprilia ξεχώριζε για το χαμηλό της βάρος, κυρίως λόγω του αυτοφερόμενου αμαξώματος, το οποίο είχε παρουσιάσει για πρώτη φορά η Lancia με τη Lambda τη δεκαετία του 1920, εφαρμόζοντας μια καινοτομία που προσέφερε σημαντικά οφέλη σε επίπεδο ακαμψίας, βάρους και όγκου και σήμερα αποτελεί την πάγια αρχιτεκτονική που ακολουθούν τα σύγχρονα επιβατικά αυτοκίνητα. Αντίστοιχα καινοτόμα ήταν και η ανάρτηση της Aprilia, η οποία ήταν ανεξάρτητη και στους τέσσερις τροχούς και χάρη στις ρυθμίσεις της προσέφερε άριστη πρόσφυση και άνεση.
Τεράστια εμπορική επιτυχία
Συνολικά, η Lancia Aprilia, χρησιμοποιούσε εξελιγμένες στην εντέλεια τεχνικές λύσεις, όπως ακριβώς πάντα ήθελε ο ιδρυτής της μάρκας. Η τελευταία δημιουργία του Vincenzo Lancia θα εξελισσόταν σε τεράστια εμπορική επιτυχία, θα συνέχιζε την πορεία της και μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και θα συνέβαλε τα μέγιστα ώστε το όνομα του Lancia να είναι μέχρι και σήμερα πασίγνωστο σε όλο τον κόσμο.
Αρχικά η παραγωγή τις Lancia Aprilia από το 1937 έως και το 1939 έφτασε τις 10.354 μονάδες, ενώ επιπλέον 4.350 πλαίσια κατασκευάστηκαν, τα οποία «ντύθηκαν» χάρη σε Ιταλούς καροσερίστες που σχεδίασαν κλειστές και ανοικτές εκδόσεις του μοντέλου. Μία από τις πιο διάσημες παραλλαγές είναι εκείνη του Pininfarina, με ένα εντυπωσιακό κουπέ 2+2 θέσεων.
Το 1939, παρουσιάστηκε η δεύτερη σειρά του μοντέλου, με μεγαλύτερο κινητήρα στα 1.486 κ.εκ., υψηλότερη ροπή και βελτιωμένη τελική ταχύτητα. Την περίοδο 1939 – 1949 κατασκευάστηκαν 11.082 Aprilia, ενώ χάρη στα καινοτόμα του χαρακτηριστικά, το μοντέλο συνέχισε την παραγωγή του για περισσότερα από 10 χρόνια από την παρουσίαση του. Ακόμα και σήμερα, η Aprilia θεωρείται ως ένας διαχρονικός πρωτοπόρος της αυτοκίνησης, που σύνδεσε τα καλύτερα στοιχεία από την καινοτόμα φιλοσοφία του Lancia και έθεσε τις βάσεις για τα σύγχρονα αυτοκίνητα.
Ακόμα και ο συνήθως πολύ αυστηρός με τις δημιουργίες του Vincenzo Lancia, μετά την πρώτη δοκιμή του αυτοκινήτου, χωρίς δεύτερη σκέψη φώναξε με ενθουσιασμό στους συνεργάτες του «Τι εκπληκτικό αυτοκίνητο!», αναγνωρίζοντας άμεσα την αξία της Aprilia, παρά το γεγονός ότι δεν πρόλαβε να δει την καταξίωση της.
