Ας αφήσουμε στην άκρη τα κοινότοπα και τα κλισέ, ότι σε κάθε εργασία υπάρχουν «καλοί και κακοί». Είναι προφανές και δεν υπάρχει κανένας λόγος να ανακαλύψουμε, εκ νέου, τον τροχό. Υπάρχουν, μάλιστα, κάποιες εργασίες, όπου αν δεν είσαι στοιχειωδώς επαρκής, αδυνατείς να επιβιώσεις. Στην προκειμένη περίπτωση, δεν αρκούν οι γνώσεις και η οξυδέρκεια για να «παίξεις» κάτι που μοιάζει με το… Tetris των νεανικών μας χρόνων, αλλά που στην πραγματικότητα είναι μια άκρως κρίσιμη δουλειά για μια ασφαλή και απροβλημάτιστη ακτοπλοϊκή μετακίνηση.
Ναι, μιλάμε για αυτούς που ο κόσμος αποκαλεί «παρκαδόρους» ή «κουμανταδόρους» στα γκαράζ των πλοίων, αλλά που στην ουσία είναι έμπειροι ναύτες (ναύκληρος ο επικεφαλής) και οι οποίοι, παρά το τραχύ ύφος, που συνήθως διαμορφώνεται από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται, είναι από τους πιο σημαντικούς πυλώνες για να περάσεις καλές διακοπές, μεταφέροντας το αυτοκίνητό σου.
«Η εμπειρία αποκτιέται με το χρόνο. Αν, όμως, δεν έχεις υπομονή, δεν πρόκειται να έχεις και πολύ χρόνο σε αυτή τη δουλειά. Η υπομονή είναι το βασικό», μου είπε ο επικεφαλής της βάρδιας στο πλοίο, με προορισμό το Ηράκλειο, σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το πρόσωπό του. Αν η εξωτερική θερμοκρασία ήταν κοντά στους 34 βαθμούς Κελσίου, στο δεύτερο υπόγειο του τεράστιου σκάφους, πλησίαζε τους 50. Σε συνδυασμό με τα καυσαέρια, η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική. Αλλά δεν είναι η μοναδική αντιξοότητα της βάρδιας.
Η διαχείριση των οχημάτων στον απόπλου, είναι ζωτικής σημασίας για να «αδειάσει» γρήγορα και χωρίς απρόοπτα το πλοίο, στον κατάπλου. Πρέπει να αξιοποιηθεί και το τελευταίο τετραγωνικό εκαστό. Κι αν νομίζετε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι τα βαρέως τύπου οχήματα, η άποψη του ναύκληρου είναι διαφορετική. «Οι επαγγελματίες ταξιδεύουν συνεχώς, τους γνωρίζουμε, μας γνωρίζουν και το σημαντικότερο είναι ότι γνωρίζουν το πλοίο».
Στο παρελθόν λαμβάναμε στα περιοδικά αυτοκινήτου, αρκετές επιστολές αναγνωστών για το σκληρό και σε κάποιες περιπτώσεις αγενές ύφος των ναυτών. Προφανώς και οι αναγνώστες δεν το έβγαλαν από το μυαλό τους. Αυτό που παρατηρήσαμε εμείς, ήταν το ακριβώς αντίθετο. Ευγένεια με τους επιβάτες που αντιμετώπιζαν κινητικά προβλήματα, με αυτούς που μετέφεραν ηλικιωμένους και βρέφη με τα αυτοκίνητά τους και υπομονή με τους αφηρημένους ή και ανεπαρκείς οδηγούς, που στην κατευθυντήρια εντολή να στρίψουν το τιμόνι δεξιά το «έκοβαν» τέρμα αριστερά…
Υπομονή, ακόμα και με τους αχαρακτήριστους τύπους, που εκκινούσαν πριν ακόμα πέσει ο καταπέλτης του πλοίου, πνίγοντας στα καυασαέρια όλους τους υπόλοιπους. Υπομονή, έχει δίκιο ο ναύκληρος, αυτή είναι η λέξη κλειδί.
Photo Credits: Κώστας Λημναίος
